. . . خسته از همه چيز و همه كس بر روي نيمكتي نشست.

هواي آفتابي و معتدل در اواسط بهار از نوادر و غنايم محسوب مي شد.

آواز پرندگان،شكوفه هاي سفيد و صورتي درختان و بوته ها ،چمن هاي تازه روييده،آسمان آبي و آفتابي كه چند تكه ابر همچون پنبه هاي زده در آن در حركت بودند و همچنين رد بجا مانده از بخار ميعان شده دود هواپيما در كرانه آن آسمان آبي... همه و همه شرايطي بهشت وار برايش تدائي مي كردند.

اما هيچ كدام تاثيري در كاهش اندوهش نداشت!

بي هدف چشمانش را به اطراف مي گرداند.چند كودك سرگرم بازي با آب پاش گردان چمن هاي پارك بودند و مادرهايشان كمي آنطرفتر بر روي نيمكتي نشسته و مشغول صحبت و غيبت بودند.

. . . با مشاهده چند پيرمرد كه به دور محوطه پارك مشغول دويدن و چربي سوزاندن بودند،خنده اي كرد.خنده اي عصبي و ناگهاني كه نمي دانست به حال كدامين است؟

خود يا آنها؟!

سيگاري روشن كرد و در اولين كام پك عميقي بدان زد. . .سيگار را در عرض يك دقيقه به ته رسانده بود.

او مچاله شده بود.از خيلي پيشتر! اما اتفاقات آن روز تمام دردها و آلامي را كه در گذشته در خود فرو خورده بود،به طورناگهان پديدار ساخته بود.اتفاقاتي كه آرزو مي كرد كاش به دانشگاه نمي رفت و شاهد آنها نبود!

ديگر هدفي جز مقابله به مثل نداشت! مقابله به مثل با شخصي كه چندين ماه او را درگير خود كرده بود،اما بدان مساله وقعي نمي نهاد.

در آن روز به يكباره تمام احساسات پاكش نسبت بدان شخص رنگ عوض كرده بود. . .

_ ببخشيد ميشه اينجا بشينم؟!

. . . ؟!

جنگل بود نه شهر

جنگلي ابري و دود آلود

...مرداني كوچك،برگه هايي بزرگ در دست

مرداني بزرگ ، برگه هايي كوچك از دست...

مايع دستشويي گرم و گلگون. . .

... چركاب زمين،غذايي بود دلچسب و ثمين

... چكمه تنها از نوع شرقي اش مجاز بود

... ساختمانهاي شهر با واژگان نقاشي مي شدند. . .

آتش مدتي آتش نبود

. . .سرانجام پناهگاه فريدون ، جايش به پسري ميلاد نام داد

ميلاد در آن پناهگاه رشد و نمو يافته بود. . .