مي گويند گريه توانايي تدائي كردن دو مفهوم متضاد را دارد...

بيچاره خنده كه  کسی مقصودش را نمی فهمد! 

در جواب به همه كساني كه نشاني ”كوچه بي نام” را از من طلب مي كردند بايد عرض كنم كه :

بگذاريم همانطور بي نام بماند.

نمي خواهم بگويم خود نيز نشاني اش را از ياد برده ام!

نمي خواستم مجنون وار بنگرم...

اما چه زيبا عشقت را با بي اعتنايي فرياد زدي!

چه عالمي دارد اين سقوط آزاد...

آن هم بدون چتر( و بقولي ”سرپناه”)!

 چند ورق کاغذ ۴آ  و چند ثانيه خيال  تو...

 اينها مشخصات سلول جديدم هستند.

چون الان مدتی گفتنی ٬ناگقتنی و ناگفتنی ٬گفتنی شده اند!

بگذار با آن دمی بیاسایم. لا اقل غم احوالم  را بگیرد. 

کجایی آن روز؟!!

تا چه حد؟ چه مقدار و تا كي بايد اين همه بي عرضگي بخرج داد؟!

امروز يك تنه روي تمام بي عرضگان را سپيد كردم.

چهارده روز يا دو هفته بودنش فرقي نمي كند.زيرا هرروزش كبيسه  سالي بود برايم.

دوهفته اي كه هر روزش به اميد روزي كه شرح  حالم را بازگو كنم  برايت  گذشت

روزي كه مي خواستم  از انتظارها ،از نگاه هاي ديوانه وار به دنبالت،از قلب ضعيفي كه يادت برايش همچون "آدرنالين" اضافه بود(از همه پزشكان به خاطر استفاده ي احتمالي نابجا از اين واژه پوزش مي طلبم.)، از تمام آن چيزهايي كه به من هديه دادي برايت سخن بگويم فرا رسيد اما ...

اما ديدم و نگفتم...

تنها گل آقتاب  گرداني شدم كه با طلوع و غروب چند دقيقه ايت سر چرخاندم! همين و ديگر...

از تو كه اميد وارانه جرأتم را آزمودي،طلب بخشش و كمي صبر دارم.

بخشش كسي كه خشكاند آن اميد را كه خوش كرده بود دلش را به هيچ!

عجب حكايتي است اين كمدي- ملودرام!!