دلم به حال عنكبوتان منزلمان مي سوزد.

به اين مي انديشم كه چه دشوار است برايش كه گرسنه،

رنگ آسايش نديده،

با هزار هزار دشواري و مشقت،

آرام آرام شروع كردن،

از شيره ي جان گذشتن،

تار تنيدن،

به انتظاربراي به بار نشستن زحمات ،

اختفا براي به دام انداختن طعمه،

رضايت از ثمرات تلاشها،

با جود توفيق هاي پياپي طمع ورزيدن،

به دنبال طعمه اي بزرگتر و پربارتر ساعتها كمين كردن،

در نهايت با دستمال مرطوب خدمتكار منزل همه چيز از بين برود!

در اين زمان تنها آرزو اين است كه فقط همه چيز به سان روز نخست گردد!!

اما امان ار آن روزي كه خدمتكار منزل چشمش به عنكبوت نگون بخت بيفتد!!...............

با خود مي گويم آيا عنكبوتان از اين موضوع اطاعي ندارند؟

شايد به خاطر غيبت چند روزه خدمتكار باشد!!!

نمي دانم.........

اما يادم آمد.خدمتكار چند سالي است كه از منزلمان رفته..............

كاش اخراجش نمي كرديم.!!!!!!!!!

امروز كه به انباري منزل به دنبال وسيله اي كه مادرم سفرش داده بود تا برايش بيابم، رفته بودم، كودكي ام را كه در گوشه اي از انبار به ديوار تكيه داده و به خواب رفته بود و گرد و غبار همچون لحافي ضخيم او را سرماي روزگار حفظ كرده بود،مشاده كردم.

با آنكه نزديك به ده سال از متاركه من با آن دوچرخه مي گذشت،انگار همين ديروز بود كه با خوشحالي از تصاحب دوچرخه اي جديد ، او را به گوشه اي از حياط پرت كردم!

اكنون خوشحال از آنم كه پدرم نگذاشت آن دوچرخه براي هميشه منزلمان را ترك كند.نگذاشت تا فراموشم شود كه چند صفحه از دفتر زندگي ام ورق خورده!

خوشحالم از آن كه امروز با مشاهده آن دوچرخه و آن ايام كودكي كه همچون فيلمي ويدئويي در برابر ديدگانم گذشت،به اين نتيجه رسيده ام كه چه سريعتر از آنچه بزگان مي گويند سپري مي شود روزگار !!

و چقدر بي ربط اند به يكديگر اين گذشت زمان و تغيير پيرامون!!!!!

امشب كمي نگرانم.نگران از آنكه اتاقم شلوق تر از آن است كه بتوان اين خودكار كهنه و در حال اتمام را با خودكاري جديد كه در گوشه اي از اتاق از ترس يافته شدن توسط من كه قادر به شنيدن صداهاي خفيف ضربان قلب كوچك جوهري اش نيستم، خود را پنهان نموده، تعويض نمايم.

نگران از اينكه اين خودكار با وفاي قديمي ام دار فاني را وداع گويد!

ديگر كبودي رگ هاي مملو از جوهرش از بين رفته و جز چند قطره ي كوچك جوهر كه پراكنده در بعضي از قسمت هاي آن به چشم مي خورد و همچنين مقدار اندكي كه در ته نوكش باقي مانده ديگر چيزي از اكسير حياتش نمانده است.

اما خودكار با وفاي من تا بدين جا تنهايم نگذاشته و تا آخرين نفس با من خواهد ماند.

اكنون من شرمنده از وفاي اين خودكار و ناراحت از بي قلمي،آخرين تراوشات چند گرم چربي اي را كه در كاسه ي سرم بيست سال جا خوش كرده و وجودم را به وجود خودش وابسته ساخته،به كمك قلم بيچاره و درمانده ام به روي كاغذ مي آورم.

چند گرم چربي اي كه ببيست سال را در خود حبس كرده و بيست سال در اين كاسه ي سر حبس شده!

به اين مي انديشم كه تا چه زماني حبس خواهد كرد و حبس خواهد شد؟

خدارا شكر كه مغز نشدم!....

آه كه چه اندوهي بيش از اين كه خود كار مفلوك در حال نثار آخرين قطرات از عمر خود به من مي باشد؟

هر از چند گاهي مجبورم بر روي يك حرف چند بار با قلمم بگذرم تا جبران كم رنگي قلمم كرده باشم.

اما عهد مي بندم كه به حرمت وفاداري تا اتمام اين نوشته ها با اين قلم بنويسم.

حتي پس از وفات آن!

حتي اگر كسي نتواند چيزي از آن بخواند!

با اين كار حس ادا كردن دين خود به اين قلم به من دست مي دهد.

پس لط.فا ادامه را در بي رنگي بخواني...................................................................................

اصولا”صداي فلسفه بسان صداي فردي است كه ناراحتي حنجره دارد.

اين فرد تنها قادر است با صوتي بسيار پايين تكلم كند.و مسلما” صدايش تازماني قابل شنيدن است كه سكوت محيط اطراف به آن اجازه دهد.

شايد!!!!