|
روزي كه بر احوال اكنونم بخندم/وقت است كه قفل بر جسم بيروحم ببندم
وقتيكه تنها مي شوم در حجله با مرگ/از شوق با من خفتنش عشقت كنم ترك
وقتيكه دربرگيرمش با اين جوان تن/ديگر رها گشته زتو اين ناتوان من
آن سان نخستين شب رسد فارغ زيادت/باشد كه آن سر مي كنم من بي هوايت
ديگر درم من بي درنگ اين دام مسموم/دامي كه از مهرت بدان دل گشته محكوم
اما زند چنگي بدل هر دم سوالي/چونان زدن بر جام عشق سنگ سفالي
چونان كه راندن از سرايت اين گدايي/اكنون كه باشد محرمت بي سروپايي
مهرت كه مرهم بردل بيچاره ام بود/عرضه شود روزي هزار بي غايت و سود
دانم كه مسكون لايق روحت نبودم/تنها زتبعيض بغض خود را مي گشودم
گرچه نمانده خواهشي از ديده ات هيچ/اما دگر آن را نبخش بر پيكري هيچ
بگذار كه بازم روح من برخود ببالد/در بستري ديگر زعشق تو بنالد
|
